je veilig voelen, onzekerheid wegdrinken

Kwetsbaarheid zie ik nu als iets positiefs

| Geen reacties

Coen, 38 jaar, hardloper

“Me veilig voelen gaat voor mij over sfeer. Als de sfeer goed is, voel ik me veilig. De omgeving biedt me dan veiligheid. Ik kan dan doen wat ik wil doen.

Vanaf de basisschool tot aan de middelbare school heb ik me veel geconfirmeerd aan de groep. Ik was anders dan anderen en hoorde er nooit echt bij. Ik denk dat andere kinderen me een beetje vreemd vonden. Om die reden werd ik ook wel gepest. Omdat ik geaccepteerd wilde worden paste ik me aan. Ik besefte in deze fase al dat hard werken en prestaties leveren vertrouwen geven en daarmee ook controle. Dat voelt veilig. Ik heb altijd hard gewerkt en doe wat nodig is om succes te behalen. Ik leg mezelf veel dingen op en kan daar extreem ver in gaan. Perfectionisme speelt daarin een grote rol. Toch lukken de dingen niet zo goed als er teveel ‘moeten’ op zit. Het was tot ver in de puberteit lastig om voor mezelf te kiezen en dat maakte me kwetsbaar. Zeker in combinatie met het perfectionisme. Ik was vrij gesloten en sprak in de tijd niet over hoe ik me voelde.

Om mijn onzekerheid te verdoven dronk ik veel. Ook blowen en gamen zijn een tijd een verdovingsmiddel geweest. Vooral in het gamen ging ik volledig op; dat was een eenzame periode. Het vele drinken compenseerde het ongemak van me onzeker voelen. Maar, paradoxaal genoeg, hoe meer ik dronk hoe onzekerder ik me ging voelen. Toch kon ik er lange tijd niet goed een rem op krijgen. Ook in mijn studententijd zette ik het patroon van hard werken en daarnaast veel drinken door. Totdat ik een studie ging doen die ik leuk vond en waar ik mijn creativiteit in kwijt kon. Ik voelde me meer thuis in die omgeving en wilde er echt iets van maken. Mijn drankgebruik beperkte ik toen tot de weekenden.

Nog steeds kan ik niet duiden waarom ik een depressie kreeg. Juist in de fase dat ik een leuke baan had en een goed netwerk kreeg. Het zal onder de oppervlakte hebben gelegen, maar ik weet nog steeds niet hoe het kon gebeuren. Ik werkte wel, maar de weekenden waren een drama. Ik voelde me zó slecht en had het gevoel dat het allemaal geen zin had. Ik wist niet wat ik wilde en voelde me gewoon ontzettend klote. Elk weekend dronk ik teveel en als het zwart werd voor mijn ogen werd ik weggedragen. De hele periode is een zwarte vlek waarvan ik weinig meer weet. Uiteindelijk accepteerde ik hulp van een paar vrienden die vonden dat het zo niet verder ging. Ik wilde zelf ook die knop omzetten. Ze hebben mij geholpen en ik ben toen langzaam uit die depressie gekomen. Het hardlopen heeft me daar zeker bij geholpen.

Onder de sterke behoefte aan controle ligt mijn angst om te falen. Angst dat ik niet zo goed ben als mensen denken dat ik ben. Naast de controledrang had ik heel veel angsten: OCD (obsessive compulsive disorder), angst om mensen echt te vertrouwen, angst voor honden, voor hele grote druktes, claustrofobisch als ik merk dat ik niet weg kan. De angsten kan ik eigenlijk best makkelijk overwinnen. Waarom ik eigenlijk deze angsten heb weet ik niet. 

Verschillende mensen hebben me gezegd dat ik hoog sensitief ben. Ik heb dit nooit laten vaststellen en weet er weinig van. De kwetsbaarheid die ik vroeger sterk ervoer zie ik nu als iets positiefs en durf nu mijn gevoelens te delen. Daarom voel ik me niet meer zo onzeker. In deze periode van mijn leven is dat harde werken en iets willen bereiken niet meer de manier waarop ik de dingen wil doen. Ik wil nu vooral plezier halen uit dingen die vanzelf ontstaan. Dus gaat het erom dat ik ook gewoon hardloop zonder persoonlijke records te willen lopen, me vrij voel, dingen tegenkom, ideeën krijg. De prestatie is niet meer belangrijk; ontspanning, ervaring en beleving tellen nu. In mijn hardloopreis naar Palermo die ik ga ondernemen ga ik alles loslaten en me overgeven aan het onverwachte”.

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Call Now Button