je veilig voelen
je veilig voelen

Ik speelde het perfecte plaatje

| Geen reacties

Fleur, 32 jaar, zelfstandige in gezondheidszorg

“Het eerste beeld dat opkomt bij ‘me veilig voelen’ is een klein meisje dat in elkaar gedoken in een hoekje zit. Haar armen als bescherming om zich heen geslagen. Hopend dat haar niets aangedaan wordt.

Ik maak me onzichtbaar als ik de situatie of mensen niet helemaal vertrouw. Dan trek ik me terug of sluit me af. Als ik me klein maak, dan is de aandacht niet meer op mij gevestigd en wordt het weer veilig. De laatste jaren ben ik me steeds meer bewust van dit patroon. Voorheen dacht ik dat ik gewoon een stil meisje was en was ik zelfs bozig op mezelf omdat ik vond dat ik ‘normaal’ moest doen. Net zo gezellig als alle andere mensen moest zijn.

In contact met mensen ervaar ik veiligheid als een bepaald gevoel dat je bij iemand krijgt. Dat is er of dat is er niet. Het heeft te maken met gezien en gehoord worden. En met vrij van gevaar zijn, dat me niets aangedaan kan worden. Als ik het gevoel heb dat de ander me écht ziet voor wie ik ben, dan is het veilig. Soms als iemand té dichtbij komt, te dichtbij in mijn gevoelswereld, dan is het ook weer niet-veilig. Het komt heel precies.

Het grootste deel van mijn jeugd en jong volwassen leven heb ik me afgevraagd wat het nut was dat ik bestond. Er was altijd een diep gevoel van waardeloos zijn. Ook al deed ik het goed op school en had ik later een leuke vriend en vriendinnen. Dat gevoel van niet-happy zijn was altijd aanwezig. Zo erg dat ik in mijn hoofd voortdurend bezig was met zelfmoordplannen. Pas toen iemand daar in mijn volwassen leven naar vroeg besefte ik zelf ook pas hoe concreet ik in de uitwerking van deze plannen was. Ik wilde echt niet bestaan. Het is nooit concreet geworden omdat ik een ander geen verdriet wilde doen. Dat was belangrijker dan mijn wens om er niet te zijn te volgen.

Deze zelfmoordwens is ontstaan, realiseerde ik me achteraf, toen mijn konijn overleed. Vanaf mijn 6e had ik een konijn waar ik alles aan vertelde. Ik praatte niet met mijn ouders, maar tegen mijn konijn zei ik alles. Dit konijn was jarenlang mijn dagelijkse anker. Zijn dood heeft een enorme impact op me gehad. Het was alsof de zin van mijn leven weg was gevallen en er helemaal geen reden meer was om er te zijn.

Werk en prestaties leveren werden mijn houvast. Dat was wie ik was. Ik leerde goed, was goed op school, een soort ideaal-leerling. Ik had positieve faalangst; ik ging beter presteren onder druk. Ook in mijn werk was ik perfectionistisch. Ik speelde het perfecte plaatje. Toen dat niet meer kon raakte ik in een identiteitscrisis. Ik stortte volledig in.

Tot die tijd was mijn lichaam een soort omhulsel waar ik naar keek en het niet mooi genoeg vond. Contact met mijn lichaam had ik niet en iets voelen in mijn lichaam deed ik ook niet. Een hongergevoel kende ik niet; ik at omdat ik wist dat ik anders dood zou gaan. Vlak voor mijn instorting merkte ik dat mijn lichaam begon te haperen: mijn geheugen werd slechter, duizeligheid, pijntjes et cetera. Eigenlijk wist ik wel dat ik op was en dat dit geen medische oorzaak had. Onvrede over mijn werk was de druppel die nodig was om onderuit te gaan. In therapie wilde ik, rationeel als ik was, vooral praten. Maar in groepssessies leerde ik van anderen dat voelen veel belangrijker was. Voor het eerst voelde ik dat mijn lichaam reageerde en ik leerde hoe ik daarmee om kon gaan. Dat is het begin geweest om voelen in mijn leven te brengen en te gaan ontdekken wie ik eigenlijk ben.

Ik was een echte kameleon. Mijn zintuigen zijn enorm sterk ontwikkelt. Vroeger gebruikte ik dat onbewust om me aan alles en iedereen aan te kunnen passen, omdat ik de onderlagen feilloos aanvoel. Inmiddels durf ik meer en meer op deze zintuigen en mijn intuïtie te vertrouwen. Deze informatie kan ik meer ten goede van mezelf en de ander inzetten. Er is een nieuw basisvertrouwen in mezelf ontstaan. Al deze veranderingen in mezelf hebben me vrijheid, plezier, lichtheid en nieuwe veiligheid gebracht.

Om anderen te laten weten dat ze niet de enige zijn met zware gedachten over het leven, vind ik het belangrijk om te praten over mijn verhaal. Te laten weten dat ze hoop mogen hebben dat nare gevoelens over kunnen gaan. Ik weet zeker dat het bij mij nooit meer terugkomt en dat gun ik een ander ook. Ik hoop dat veiligheid meer gaat terugkeren bij alle mensen. Ik wil en ga daar in de toekomst zeker een invulling aan geven om meer veiligheid in de wereld te brengen.”

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Call Now Button