Jarenlang zat ik in mijn eigen bubbel.

| Geen reacties

Erik, 33 jaar, dierenverzorger

“Ik was een dromerig en gevoelig kind. Omdat mijn omgeving me ‘apart’ vond ging ik op mijn 8e voor 9 maanden naar een instituut. Daar onderzochten ze wat er met me aan de hand was. Zorgverleners zagen dat ik niet met leeftijdgenoten omging. Ik verzweeg dat ik bang was voor de andere kinderen. Het was gewoonweg te spannend voor me om in contact te gaan. De diagnose van het instituut werd: een autistisch aanverwante stoornis. Voor mijzelf verklaar ik het nu als een diepe, traumatische angst om niet erkend en gezien te worden. Het gebrek aan sociale structuren thuis in combinatie met mijn angst maakten dat ik niet goed wist hoe ik met anderen om moest gaan.

‘Dit is 1 van mijn twee autistische zoons en daar verwachten wij en de maatschappij verder niets van’. Zo heb ik de houding van mijn vader ervaren. Het heeft mij enorm teruggehouden, mijn zelfvertrouwen aangetast en angst opgewekt dat ik dingen niet kon. Daar heb ik nog steeds wel last van. Binnen onze gezinssituatie was er geen ruimte voor emotie of knuffels. Ik werd vooral alleen gelaten. Met een bedlegerige moeder met borderline en een vader die druk was met werk, huishouden en de boel draaiende te houden waren er zeker wel goede bedoelingen, maar is er geen sprake geweest van een evenwichtige opvoeding.

Met de steun van mijn moeder begon ik aan een vervolgopleiding. Tot dan was de heersende gedachte dat ik mbo-1 niet zou kunnen halen. In die fase en door de steun van mijn moeder liet mijn vader voor het eerst de gedachte toe dat ik wél wat kon. Toen ik mijn diploma niveau-2 haalde zei hij dat hij trots op me was. Bij niveau-3 weer. Het voelde als een enorme erkenning om van mijn vader te horen dat hij trots op me was. Dat heeft ook de band tussen ons sterk verbeterd.

Om me veilig te voelen is een belangrijk onderdeel erkenning krijgen. Gezien worden op een positieve manier en dan ook aan mij laten zien dat het oké is dat ik er ben. Geaccepteerd worden in wat ik doe, zeg, voel, denk. Dan voel ik me gelijk ontspannen en daarmee ook veilig. Dat geeft me de vrijheid om me te uiten zoals ik ben.

Ik bevries van binnen als ik me niet veilig voel. In kleine afwijzingen of opmerkingen kan ik me al geremd voelen en bevriezen. Ik ontloop, zakelijk en privé, het nemen van beslissingen of mijn mening geven. Als ik het goed kan voorbereiden met onderbouwing dan lukt het vaak wel. Wat mensen zien als ik bevries is dat ik wat stiller wordt. Als ik dapper genoeg kan zijn, dan ga ik er met de persoon over praten. Meestal is het niet zo persoonlijk bedoeld als ik het ervaar en kan ik me daarna weer ontspannen.

Continu ben ik aan het scannen of mensen mij wel accepteren. Die antenne staat altijd uit. Alle gedragsstrategieën heb ik aangeleerd om te zorgen dat mensen mij leuk en aardig vinden. Humor is ook zo’n overlevingsmechanisme. Als ik me ongemakkelijk voel, voordat ik vastloop, gebruik ik humor. Het voelt als erkenning als mensen gaan lachen en dan is de druk -de angst voor afwijzing- even weg. Wanneer die strategieën niet werken dan val ik gelijk terug in het bevriezen. Het proces van niet gezien worden en daardoor bevriezen kost me heel veel energie. 

Om met alle druk van de behoefte aan acceptatie om te gaan ging ik porno kijken en masturberen. Ik kreeg er rust van als ik zoveel verdriet had om wat er aan de hand was. Het is in de puberteit begonnen. Toen voelde het normaal. Als ik erop terugkijk was het toen al niet gezond. Urenlang zat ik op mijn kamer om porno te kijken en te masturberen. Uit schaamte sprak ik er met niemand over. Het is uitgegroeid naar een echte verslaving. In dit verhaal zat ik jarenlang helemaal in mijn eigen bubbel. Vaak raakte ik het besef van tijd kwijt, ging te laat naar bed en kwam te laat op afspraken. In het afgelopen jaar ben ik me er pas bewust van geworden hoe het precies in elkaar zit en wat de onderliggende relaties zijn tussen behoefte aan erkenning, sociale blokkades, angsten en mijn verslaving. 

Ik accepteer mezelf ook nog niet volledig. Ik ben me gaan identificeren met wat de omgeving me heeft laten voelen. Met mijn hoofd weet ik hoe het zit, maar mijn gevoel is nog niet zo ver. Wel maak ik goede stappen om mijn verslaving los te laten. Bewustwording en healingwerk helpen me verder, geven me inzicht en maken me sensitiever, zodat ik beter kan voelen wat er precies in me speelt op elk moment. Pure Liefde is niet gekoppeld aan erkenning. Ik hoop op een punt in mijn leven te komen waarin ik vrij ben van de onveiligheid en in Liefde kan leven. Open, vrij, blij en veilig”.

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Call Now Button