Mijn grootste verlangen is vrij-zijn van oordelen en verslavingen

| Geen reacties

Demi, 54 jaar, medewerkster wasserij

“Waar en met wie ik ook woon, ik heb altijd een eigen kamer in huis. Als ik alleen thuis ben zit ik daar. Daar voel ik me veilig. In die ruimte hoef ik geen enkele concessie te doen. Het is klein, overzichtelijk en onbespied. Niemand kan me zien. Dat geeft rust, kalmte, vertraging. Dat is heel comfortabel. Ik heb dat nodig om één plek te hebben waar ik me veilig en mezelf kan voelen. In mijn basis zit namelijk angst. Ik heb me altijd onveilig gevoeld in mijn leven en voel me dat nog steeds.

In contact met anderen raak ik mezelf volledig kwijt. Dat gaat helemaal vanzelf. Het maakt niet uit wie, wat, waar of welke omstandigheden. Zodra ik een ander ontmoet dan vind ik het heel moeilijk om bij mezelf te blijven. Ik voel mezelf letterlijk fysiek niet meer. Als ik maar weet wat de ander denkt of wilt, dan weet ik waar ik aan toe ben. Het is een vorm van controle voelen over de situatie. Het is pijnlijk om te constateren dat ik mezelf uit moet schakelen, bijna uitleveren aan de ander, om in contact te zijn en iets van verbinding te ervaren. Soms in vergaderingen ging ik naar de wc om in de spiegel te kijken of ik er nog was. Ter bevestiging ‘zo zie ik eruit’. Ik had dat nodig, omdat ik mezelf totaal kwijt raakte.  

Een manier om aan verwachtingen te voldoen voor mij is veel vragen stellen. Op die manier probeer ik controle te krijgen over wat er aan de hand is. Ik wil dan weten of iemand niet bezig is met mij te verlaten, mij niet leuk vinden, het niet gezellig vinden of dat ik goed functioneer. Er moet bevestiging op komen dat ik het goed doe of goed ben. Ook gebruik ik het als een manier om me aan te passen aan de verwachtingen. Daar waar ik nodig ben, daar ben ik dan ook. In allerlei vormen komt dat terug.

Mijn moeder was er niet voor mij. Ik was er voor haar. Vanaf het begin heb ik dat geweten. Ze heeft me van alles geleerd, voor me gezorgd en noem maar op, maar in de basis was zij er niet voor mij. Ik was háár houvast en heb háár veiligheid gegeven. Ik was haar zin van het bestaan. Het is erg pijnlijk om dat te zeggen. Het doet me beseffen hoe moeilijk het voor me is om mijn eigen weg te gaan. Van jongs af aan heb ik geleerd om me op mijn moeder af te stemmen en aan te voelen wat zij nodig had. Wat ik zelf wilde wist en weet ik niet. Daardoor heb ik niet het gevoel dat ik aan het stuur van mijn eigen leven sta. Ik voel me een beetje een botsauto. Bij elke duw ging ik weer een andere kant op. Zelfs beslissingen die ik wel zelf heb genomen of prestaties waar ik trots op ben, voelen niet als van mijzelf. Het voelt als iets toevalligs dat op mijn pad is gekomen en niet mijn verdienste is.

De innerlijke druk die ontstaat door mezelf steeds kwijt te raken is heel groot. Natuurlijk wil ik ook graag er zijn en uitdrukking geven aan wie ik ben en wat ik kan. Dat onderdruk ik. Ik kan er niet bij komen. Daar zit heel veel frustratie en die komt er dan uit. Dat is heel heftig. Dan gaat er een deksel open en komt er heel veel rottigheid uit. Dan ontlucht ik. Liefdesrelaties brokkelen daar langzaam van af. Om de innerlijke druk van frustratie te weerstaan vind ik troost en geruststelling in roken, veel drinken, eten en kleren kopen. Het effect van me verliezen in de ander is groot.

Medicijnen helpen mij nu om rustig te zijn. De innerlijke druk -het zoeken naar bevestiging, me opgejaagd voelen, onrustig en stuurloos zijn- en het uiten hiervan is alle jaren heel heftig geweest. Er gaat nu, met de medicatie, een wereld voor me open: zonder lijden en zonder voortdurend in de overlevingsstand te staan.

Het helpt me tegenwoordig als ik me bewust ben van mijn lijf en ademhaling. Dan kan ik makkelijker bij mezelf blijven. Het is verwarrend om niet meer op te gaan in de ander, maar op eigen benen te blijven staan. Ik kan op dit moment nog geen woorden geven aan wat het voor mij betekent om verbonden te zijn met een ander. Het is zo anders dan voorheen. Ik ben me aan het ontvouwen, op mijn manier en in mijn tempo. Mijn grootste verlangen is vrij-zijn. Vrij-zijn van oordelen, vooral van en over mezelf, maar ook van anderen. Vrij-zijn van verslavingen en dwangmatigheden. Ik wil graag in rust met mezelf kunnen leven. Dat lukt me steeds beter. Ik ben veilig als ik vrij ben”.

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Call Now Button