Informatie vergaren

Informatie vergaren is mijn manier om het leven te begrijpen

| Geen reacties

Deborah, 42 jaar, werkzoekende

“Ik ben opgegroeid in een uitkeringsgezin. Mijn vader heeft nooit gewerkt en mijn moeder werkte tot ze zwanger werd. In de jaren dat ik opgroeide werd van uitkeringen geleefd. We woonden in een achterstandswijk en het opleidingsniveau van mijn vader was laag. Door mijn al jong ontwikkelde verbale vermogens en mijn hogere intelligentie was ik mijn vader al vroeg verbaal de baas. Uit onmacht beantwoordde hij dat met scheldwoorden. Toen ik een tiener was bleek dat mijn vader een psychiatrische aandoening had. Voor die diagnose begrepen we hem en zijn gedrag gewoon niet. Mijn moeder praatte niet over de situatie; ze praatte sowieso nergens over. Wel heeft mijn moeder me altijd duidelijk gemaakt dat ik het anders moest doen dan mijn vader. Dat betekende: een opleiding afronden en gaan werken. Door de moeilijke situatie thuis besloot ik op jonge leeftijd uit huis te gaan.

De woorden van mijn moeder had ik goed in mijn oren geknoopt. Ik ging naar de Pabo, gevolgd door een jaar universiteit en ik werd au-pair in het buitenland. Ik ontwikkelde mezelf goed en vond een baan in het basisonderwijs waar ik het erg naar mijn zin had. Het lukte me om een appartementje voor mezelf te onderhouden en ontmoette ook nog mijn huidige partner.

Mijn manier om me veilig te voelen is veel informatie tot me nemen. Dat geeft me een gevoel van controle. Ik ben heel rationeel ingesteld en met gevoelens kan ik moeilijker overweg. Informatie vergaren is mijn manier om het leven te begrijpen. Ik heb altijd alles op orde en kom nooit onbeslagen ten ijs. Vaak weet ik zoveel van onderwerpen dat mijn gesprekspartners overweldigd raken. CAO’s ken ik als mijn broekzak, hypotheekadviseurs kunnen mij niets wijsmaken en ook fertiliteitsartsen kunnen me weinig nieuws meer vertellen, de kennis die ik opgedaan heb over zwangerschapsproblematiek is ongekend. 

Ik werkte 18 jaar op een basisschool als juf. Met hart en ziel heb ik me altijd ingezet voor de school en voor de kinderen. Zelden was ik ziek en niets was me teveel. Over mijn vruchtbaarheidsbehandelingen was ik altijd open naar mijn werkgever. Negen behandelingen hadden we inmiddels gehad in het ziekenhuis en nog maar 1 te gaan. Na de 9e behandeling begon de school me duidelijk te maken dat ze me wilden ontslaan. Ik vermoed dat het een combinatie is geweest van bang dat ik zou instortten als de 10e vruchtbaarheidsbehandeling niet ging aanslaan en dat ik ze regelmatig wees op de rechten en plichten van werkgever en werknemer. In hun ogen was ik, denk ik, een ‘moeilijke medewerker’. Juristen pakten de zaak op. Dat ik inmiddels bezig was met de 10e vruchtbaarheidsbehandeling vertelde ik niet meer; ik wilde het niet meer delen. Om vast te stellen of ik zwanger was moest ik bloed afnemen om het hCG-gehalte en progesteron te meten. De uitslag was negatief. Hevig teleurgesteld deed ik thuis nog een gewone zwangerschapstest en volgens die test zou ik wel zwanger zijn! Een hernieuwde bloedtest bevestigde dit gelukkig. Het wonder was geschied. Het werd een zenuwslopende tijd, omdat ik in de eerste fase telkens bloedverlies had. Op het moment dat ik meer gerustgesteld was bij de NIPT-test dat het kindje leefde en gezond was, heb ik het pas gedeeld op mijn werk. Kort voor mijn zwangerschapsverlof ben ik met een vaststellingsovereenkomst weggegaan. Het was een gevecht geweest dat me heel veel energie heeft gekost. Ik heb me heel onveilig gevoeld in die tijd. Nergens kon ik op vertrouwen. Na zoveel jaren gewerkt te hebben ben ik toch in een uitkeringssituatie beland.

In de maanden na de geboorte van onze dochter realiseerde ik me dat ik veel gemist had van mijn zwangerschap. Ik was helemaal niet bezig geweest met contact maken met haar. Deels kwam dat doordat ik het idee dat ik nu echt een kindje zou krijgen niet durfde toe te laten. Maar ook omdat ik in beslag was genomen door alle juridische toestanden en wetenswaardigheden op werkgebied. Dat kostte veel tijd en daarnaast had ik nog een bijna fulltime baan. Het contact maken met mijn dochter is pas na haar geboorte begonnen. Het voelt alsof de zwangerschapsperiode me is ontnomen.

Nog steeds heb ik de manier waarop ik aan de kant ben gezet geen plaats kunnen geven. Ik ben bijna 2 jaar na de geboorte van onze dochter nog steeds mezelf niet. Inmiddels begrijp ik dat het misschien goed is dat het zo is gelopen en dit ook de tijd is om meer naar mezelf op zoek te gaan. Ik wil me graag weer blij en gelukkig voelen. Ik ben wel dolgelukkig dat ik moeder ben van een prachtige dochter samen met een fijne partner”.

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Call Now Button